Ποίηση

Στο περιοδικό «Γράμματα» της Αλεξάνδρειας ο Κώστας Βάρναλης δημοσίευσε 19 ποιήματα. Από αυτά μόνο έξι συμπεριέλαβε στα «Ποιητικά» (ΚΕΔΡΟΣ 1959). Τα άλλα 10 συγκαταλέγονται στα αθησαύριστα ποιήματα του ποιητή. Δύο ποιήματα, «Θυσία» και «Ανοιξη», δημοσιεύτηκαν στο βιβλίο του Ηρακλή Κακαβάνη «Ο άγνωστος Βάρναλης και 19 αδημοσίευτα ποιήματά του» (2012) και το ποίημα «Πώς εθρήνησαν για τη Σαπφώ τα κορίτσια της όταν αγάπησε τον Αλκαίο» το παρουσίασε ο Νίκος Σαραντάκος.  

(Η αναφορά γίνεται σε νεότερες πηγές όπου μπορούν να έχουν πρόσβαση όλοι. Αρκετά από τα αθησαύριστα ποιήματα του Κ. Βάρναλη έχουν παρουσιαστεί στο περιοδικό «Ηριδανός» από τον Αλ. Αργυρίου και τον Γ.Π. Σαββίδη).

Με τη σημερινή ανάρτηση του ποιήματος «Ποίηση» ολοκληρώνεται η παρουσίαση των αθησαύριστων ποιημάτων που δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό «Γράμματα». Εχουμε ήδη αναρτήσει τα ποιήματα «Λέσβος», «Διονυσιακός Υμνος», «Κύπρος», «Δύστυχα της Φρύνης», «Το σονέτο», «Τραγούδι της γυναίκας», «Χαιρετισμός στον Πάνα», «το τραγούδι μιλεί».

Ποίηση

Με νέα ζουμπούλια στα μαλλιά (τρεις γύροι)

ας δέσουμε, τη σκέψη μας δω κάτω

και με κρασιού πορφύρα, από μοσχάτο

σταφύλι, ας τήνε ντύσουμε. Πριν γύρει

κάθε ποτήρι, σπάνιο τζοβαΐρι,

στη δίψα μας, ω! ρίχτε του στον πάτο

μαργαριτάρι, να φανεί το ακνάτο

κοκινέλι στης φαντασίας την πύρη

πολύτιμο. Κι όλη καημός, αερένια

πριγκιπέσσα η Ματαιότηςμ μ,ε κερένια

λευκότη, θα φυσήξει απάνω στα ώρμα

μηνίγγια μας κ’ η φούχτα της, που στάει

μυρωδιές, φεγγοβόλα θα βαστάει

του τραγουδιού την πλέον άπιαστη φόρμα.

«ΘΥΜΗΣΗ»

Από το περιοδικό «Γράμματα» (1914, τομ. 2 Αρ. 4) το αθησαύριστο ποίημα «Θύμηση»:

ΘΥΜΗΣΗ

Λαφρά της μυγδαλιάς σειόταν οι κλάδοι,

ολόανθο κύμα, δώρο χαρισμένο,

απ’ τους θεούς, και χιλιοχωρισμένο

λαμποκοπούσε το νερό σα λάδι.

Και το μικρούλι πρόσωπό σου – αχλάδι

στην ώρα του γλυκό και μυρισμένο·

και τα’ αχείλι σου ευώδαε, γυρισμένο

ροδόφυλλο, τα λόγια που εκελάδει.

Και στο τριζάτο πράσινο τριφύλλι

των άσπρω αρνιών βυθούσε το πηλάλημα

κι αλαργινό και γάργαρον εφίλει

τον ουρανό του φλώρου θείο το λάλημα

και του ήλιου, σπώντας η φλογάτη ρόδα

στη χιονάτη κορφή, έβρεχε ρόδα.

Σονέτο

Το ποίημα «Το σοννέτο» δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Γράμματα» της Αλεξάνδρειας στα 1914 (Τομ. 2, Αρ. 21)

ΤΟ ΣΟΝΝΕΤΟ

Σαν άστρ' ο πάγος μες τοκοκκινέλι

τρεμολάμπει· μοσκοβολάν, κοράλλια

σγουρά, στο δίσκο οι φράουλες. Μαϊστράλια

θυμητικά ξυπνώντας, άγουρη Ελλή,

της καρδιάς μου το χάρτινο καστέλλι

σαλεύεις· κι ω θαμπωτική μου ντάλια,

Ρίκα, γελάς οπίσω απ' τη βαντάλια·

και παίζει με τον ήλιο, ως χρυσό τέλι,

κοκέττ' Ανθή, του πνέματός σου η χάρη!

Βλογημένη ολωνώ σας ή σκληράδα!

στης έμπνευσης τα ηλύσια καβαλάρη

με πάει που του σοννέτου η βρυσομάνα

τρέχει με δεκατέσσερις αράδα

κάνουλες μέλι, γάλα, ουράνιο μάνα.