Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί, με μάτι αριστερό το βλέπω.

Από τη συλλογή «Οργή λαού», τα Επιγρμμάτα 2,3, 6,8:

2
Ό,τι ν’ ακούω με το δεξιό μου αυτί,
με μάτι αριστερό το βλέπω.
Κι ό,τι καταπιάνεται ο νους να στοχαστεί,
οι χτύποι της καρδιάς το λένε πρώτοι.

3
Καλά να μετανιώνω για τα λάθη μου,
να ’ναι γιομάτο φίδια το καλάθι μου,
ακόμα και για το ’να το καλό μου
 στην πέτρα να χτυπάω το καύκαλό μου;

6
Πάντ’ άγνωστος ανάμεσα σε αγνώστους.
Κυλά ο τροχός, οι αγνώστοι τον κυλάνε.

8
Αρνήθηκα ν’ αρέσω στα σκυλάκια του καναπέ.
Λιοντάρια κουρεμένα, τα βγάζουνε περίπατο να ουρήσουν.
Απόκοντα ακλουθάω τα χερομάχα
τα πλήθη και πληγώνομαι μαζί τους.

Ο γάιδαρος του Κόλια

Η φωτογραφία είναι από την έκδοση της Γενναδείου Βιβλιοθήκης «Αρχειο Κώστα Βάρναλη Το εργαστήρι του ποιητή και η ιστορία», επιμέλεια Θεανώ Μιχαηλίδου, 2010

 
—Τα τίναξεν ο γάιδαρος του Κόλια, θλιβερόν!
—Καθόλου! Εσώθη! Δεν τον πιάνει ανάσταση νεκρών.
Άμα σονάρει ο Αρχάγγελος κι αναστηθούν οι δούλοι
 και ξαναπέσουν μπρούμυτα στο αιώνιο μεροδούλι,
σε κάμπο και σε θάλασσα, σε φάμπρικα ή νταμάρι,
δε θα φορέσει, ξάπλ’ αυτός, ξανά του το σαμάρι.
(Επίγραμμα από τη συλλογή «Οργή λαού»)