«Όταν ο Βάρναλης συνάντησε τον Καβάφη» (Αναδημοσίευση)

O Νίκος Σαραντάκος στο blog του «Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία» (εδώ) αφιέρωσε το κείμενο της Κυριακής 9/12/2012 στο βιβλίο και ειδικότερα στο κεφάλαιο όπου γίνεται αναφορά στην ποιητική συνάντηση Καβάφη-Βάρναλη «Παντού τα πάντα και όποιοι». Τίτλος του αφιερώματος «Όταν ο Βάρναλης συνάντησε τον Καβάφη».

Αν κρίνουμε από αναφορά του Βάρναλη το πιθανότερο  είναι Βάρναλης και Καβάφης συναντήθηκαν, το πιθανότερο όταν ο Καβάφης ήταν άρρωστος από καρκίνο του λάρυγγα, έναν χρόνο πριν πεθάνει, το 1932. Σε κείμενό του για τον Γ. Σωτηριάδη (υπάρχει στην έκδοση του «Κέδρου») γράφει ο Βάρναλη: «Τρεις πνευματικοί άνθρωποι στην Ελλάδα είχανε τα πιο εκφραστικά – θα ‘λεγα ωραία – κεφάλια. Ο γιατρός και λόγιος Φώτης Φωτιάδης από την Πόλη, που γράψε το πολύκροτο βιβλίο "Το γλωσσικό μας ζήτημα κ’ ή εκπαιδευτική μας αναγέννηση", ο ποιητής Καβάφης κι ο Σωτηριάδης. Αμα τους πρωτόβλεπες καταλάβαινες πως έχεις μπροστά σου ανθρώπους του βαθιού στοχασμού και της ωραίας ψυχής. Ο πλούσιος εσωτερικός τους κόσμος έλαμπε στο πρόσωπο κ’ η δημιουργική πνοή εξαΰλωνε τα χαραχτηριστικά τους».

Ολόκληρο το κείμενο και τη συζήτηση που έγινε μπορείτε να τα διαβάσε εδώ.

«Το τραγούδι μιλεί»

Το ποίημα του Κώστα Βάρναλη «Το τραγούδι μιλεί» δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Γράμματα» το 1914 (τομ. 2ος, φυλ. 21-24). Ο ποιητής δεν το συμπεριέλαβε σε καμιά συλλογή του:

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΜΙΛΕΙ

Μέσα στο πιο καθάριο κεφαλάρι

των φτερών μου το σμάλτο πάω να λούσω

κοτσύφι εγώ· κι όσο βαθιά το πλούσο

αίσθημα γύρεψά το, σα φελάρι

το στίχο μου μετώρισε το λούσο

της ρίμας στον αφρό ψηλά. Και στάρι

χρυσόπειρο κι αφράτο κρεμαστάρι

σταφύλι ταγισμένο, όμοια θα λούσω

στον ήλιo τα λαρύγγι μου. Και ρείκια

γαλάζια κ' ευωδάτα σκουλαρίκια

κουμαριάς του τραγουδιστή θα μάσω·

και σφυρίχτρ' ασημένια που αντηχεί του

τις αρετές, που φλέγουν την ψυχή του,

την ίδια μου φωνή θενά θαμάσω.

Επίγραμμα από τη συλλογή «Οργή λαού»

Το επίγραμμα του Κώστα Βάρναλη που δημοσιεύουμε σήμερα συμπεριλαμβάνεται στη μεταθανάτια συλλογή «Οργή λαού» που επιμελήθηκε ο ο Γ.Π. Σαββίδης (1975). 

Καλά να μετανιώνω για τα λάθη μου

να ‘ναι γεμάτο φίδια το καλάθι μου,

ακόμα και για το ‘να το καλό μου

στην πέτρα να χτυπάω το καύκαλό μου;

Στην εφημερίδα η  «Νέα Ερυθραία» (εδώ) βρήκαμε χειρόγραφο του ποιήματος αφιερωμένο στον Στέλιο Τζεδάκη που φέρει ημερομηνία «23 του Ιουνίου 1968» (διατηρούμε κάποιες επιφυλάξεις για το αν σωστά τη διαβάζουμε).

Το δημοσίευμα συνοδεύεται από φωτογραφία παρέας το Πάσχα του 1960 όπου εικονίζεται ο ποιητής Κώστας Βάρναλης. 

«Τραγούδι της γυναίκας»

Το ποίημα του Κώστα Βάρναλη το «Τραγούδι της γυναίκας» δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Γράμματα» της Αλεξάνδρειας το 1914 (Τομ. 2, Αρ. 21). Δεν το συμπεριέλαβε σε κάποια συλλογή του.

ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

Στον θείον αέρα πα στα νύχια σείσου

ολόιση σαν οχιά, να πλημμυρίσει

ανθοβολή παντού και να μυρίσει,

ω, κλώνε λυγερέ στην άνθισή σου!

Που αληθινή δω στην αιώνια γη Σου

κάμνεις την ψεύτρα τη ζωήν· η βρύση

του θαύματός σου πλήθια ν' αναβρύσει,

ω σαν κλωνάρι ολάνθιστο λυγίσου!

Και πα στου στίχου το σκοινί, με τάξη

πλεμένο από χρυσάφι και μετάξι,

ζύγιασμα στέριο το κορμί σου ας πάρει

και με ψιλή φωνή να κελαηδήσεις,

της αυγής το ρουμπίνι με της δύσης

το φλογερό να ενώσεις κεχριμπάρι!